Sınırlar
Bu hayattan ne öğrendim, hayattan almam gereken dersler ne yazdı bir kağıda? Terapisti önermişti bu yöntemi. Yazacaksın önce, sonra söze dökeceksin. O zaman içinde ne varsa dışarı çıkacak. Ama o, hayatında daha fazla sızıntı istemiyordu. Yeteri kadar çatlak vardı ve o çatlakları onarmaktan sıkılmıştı. Durdu, ne istiyorum ben diye sordu. Ne istiyorum, gitmek, kalmak, yeni bir yere yerleșmek, uyumak, uyanmak, tekrar uyumak, düşünmek, düşünmemek, dolanmak, dönmek, aynı yere gelmek, kaçmak, kalmak, sorumluluk almak, sorumluluk almamak, sorumluluktan kaçmak. Neyim ben şimdi, herkesin kolayca yapabildiğini ben neden yapamıyorum? Neden hayatımı yoluna koyamıyorum?
Telefonu çaldı. Ekrana baktı, patronu arıyordu. Bugün izin günü olduğunu bilmesine rağmen arıyordu. Açma telefonu, izin gününde seni rahatsız etmeye hakkı yok! O arasa bile telefonu açıp açmama kararı sana ait. O düşünceleriyle boğuşurken telefon çalmaya devam ediyordu. Uzandı, “Efendim Hakan Bey?e diyerek açtı.
“Aslı neredesin?” diye kükreyen sesini duydu.
“Bugün izinliyim Hakan Bey,”
“Kim verdi sana izni, hem de böyle büyük bir projenin ortasında,”
“Geçen hafta konuşmuştuk,” onu dinlemiyordu bile.
“Laptopun yanında mı? Şimdi aç, ben sana yapman gerekenleri söyleyeceğim.” İki saniye bekledikten sonra “Açtın mı?” diye sorup cevabını dinlemeden konuşmaya devam etti.
“Șimdi proje dosyasına gir,” Aslı önünde defteri, kulağında telefon hareketsizce bekliyordu. Laptopu yoktu yanında. Sabahki terapiden sonra merkeze gelip bir kafeye yerleşmişti. Adamın sesi kulaklarında yankılandı. Projeyle ilgili yapılması gerekenleri anlatıyordu. Aslı kapat şunu, onun her dediğini yapmak zorunda değilsin. Sınırı koy.
“Aslı benimle misin? Çok acil sana ihtiyacım var,” işte yine yapmıştı. O sihirli cümleyi söylemişti. Sana ihtiyacım var. Bir yerde bir șeye ihtiyaç mı var, Aslı hemen hazır. Kendini unutur hemen koşar. Koş Aslı koş. Kurtar Aslı kurtar. Tüm sorumluluğu alır, projeyi tek başına sırtlar, hiç şikayet etmez, her an ulaşılabilir. Herkesten çok çalışır. Çalış Aslı çalış…
“Aslı sana ihtiyacım var,” bu sefer bağırmıyordu. Sesi oldukça yumuşaktı. “Sana ihtiyacım var,” diye tekrarladıktan sonra sustu. Aslı derin bir nefes alıp tek çırpıda söyledi.
“Ben bugün izinliyim, yanımda laptopum yok, yarın ofise gelince bakarım.”
Telefonu kapattı, önündeki kahveye uzandığında elleri titriyordu. Kahveden bir yudum aldı, soğumuştu.
“Olsun bir tane daha alırım,” diye söylenerek önündeki deftere “Sınırlar” yazıp altını çizdi.
Yazarın (Zeyno) diğer yazılarına da göz atabilirsiniz.
Korsan Edebiyat’ı instagram üzerinden de takip edebilirsiniz.
Haftalık bültenimize ücretsiz abone olup gelişmelerden haberdar olabilirsiniz.
– Sınırlar
