Çocuklar

Hüsnagrofya (69)

13 Haziran 2018 1644 kez okundu Okuma süresi: 1dk, 4sn

1.644

Çocuklar

Nefesi karanfil kokuyor yüksek ateşte kavrulmuş düşlerimin
ve bütün boşluklarım seviyor, yaralanmış hayaletlerini içinin
41’inde bir çocuk; “batırıyor gülüşlerini”
parkların aynasında gezinen başka bir çocuğun şiirinde

Dostum; üşüdü şarkılar
üşüdükçe sustu şiir sesli çocuklar
çocuklar, çocuklar dostum; kıyılara çekildi
bahçesinden koparılmış çiçekler gibi
ne zamandı?
neresiydi?
kimdi?
kendimizi böyle ıpıssız bırakan

Yazarın (luvima) diğer yazılarına da göz atabilirsiniz.

Korsan Edebiyat’ı instagram üzerinden de takip edebilirsiniz.

Haftalık bültenimize ücretsiz abone olup gelişmelerden haberdar olabilirsiniz.

– Çocuklar

l l k l k g h e r t y u ı o p ğ ü i ş l k j h g f d s a z c v b n m ö ç i l k j h g f ı k u p ğ ü r e s d l l k ş p m n b ş ğ ü r t y r i l l k m n v c a s d e r t y o p ü ğ ş l k m ö l k m n b v c s d e r t y o p ü ğ ş l m n i ç l k ı j ı u l k j n m

Hüsniye Sakar

Usta Yazar 440 Puan

Yazarın Profili

Birbirinin içinde yaşamayı sürdüren iki ayrı varlığın ortak anatomisi. Biri diğerinin eksik organını taşır. Kimi zaman aynı hücrede çoğalır, kimi zaman kendi bütünlüğünden koparak yabancı bir dokunun içinde kaybolurlar. Şairin şiirden, şiirin şairden ayrıldığı yerde başlayan şey bir yok oluş değildir. Parçalanmış bir varlığın, kendi dağınıklığında yeniden örgütlenme biçimidir. Sözcükler bu organizmanın dolaşım sistemidir. Her biri başka bir yaradan geçer, başka bir belleğe tutunur. Anlam bazen pıhtılaşır, bazen kendi damarlarını parçalayarak bilinmeyen bir boşluğa sızar. Ve bir yerde, birbirini çoktan yitirmiş parçalar, hangi bedene ait olduklarını hatırlamadan birleşir. Şiir doğar. Ama doğan şeyin şair mi, şiir mi olduğu hiçbir zaman kesinleşmez.