Sama
Güneşe çıplak gözle bakmamam gerekirdi. Bilmiyorum belki de en azından bu kadar uzun süre. Hata yaptığımı hala kabullenemiyorum. Sanırım uzun bir süre etrafımı seyredemeyeceğim ama anlamıyorum. Bunu yapan sadece ben mi varım? Kafayı yemedim ya! Başkaları da olmalı. Orda bütün ihtişamıyla tepemizde dikilirken, biz sadece kafamızı eğip onu görmezden mi geleceğiz? Saçma, kesinlikle saçma! Gerçi bırakın güneşi izlemeyi, bu insanlarda kafalarını bile kaldıracak cesaret yok. Ne oldu o bulutlarda mutlu suratlar, peri masalları ve hayaletler keşfeden çocuklara? Oysa göğün nimetlerini yiyerek, her saniye göğü soluyarak büyüdüler. Ve güneş her saniye onlara bakmaktaydı. Ne oldu da ona bakamayacak hale geldiler, geldik? Ne oldu? Gerçi biliyorduk bir şeylerin yolunda olmadığını, bir yerlerde hata yaptığımızı. Çünkü gece olup da güneş ortalıktan kaybolunca, anlaşılmaz bir hüzün çöküyordu üzerimize. Belki o zaman uzun soluklu olmasa da, bir bakış atıyorduk göklere. İçeride bir yerde ölmekte olan bir çocuğun son feryatlarıydı belki bu, masum bir kalbin son çırpınışları… Ama ben teslim olmadım asla. Çünkü biliyorum benim bir parçam göklere, yıldızlara, güneşe ait. Ve karar verdim onu izleyecektim. Bir gece boyunca kaçamak bakışlar attım gökyüzüne ve en sonunda sanırım büyülenmiştim. Ne bir an gözlerimi kırpabiliyordum, ne de kafamı başka bir yöne çevirebiliyordum. Şafağın sökmesini ve onun gelmesini bekliyordum. Ağaçlar, kuşlar, böcekler, dağlar onun geldiğini fark ettiler. Bir tek insanlar uyuyordu. Neyse ki ben oradaydım ve onu gördüm, kesinlikle enfesti. Gelişini, yavaş yavaş süzülüp tahtına oturuşunu izlemeye koyuldum. Bir yandan çok acı çekiyordum. Ama gözlerimi ondan ayıramayacağımı da biliyordum. Yavaş yavaş etrafımı göremez oldum. O ise sakince tepeye doğru ilerliyordu. Gözlerimden yaşlar boşanmaya başladı. Anlamlandıramadığım bütün duyguların kendini gözyaşı olarak dışavurumuydu bu. Ve gördüm, evet onu en tepede gördüm. Hayatımda görüp görebileceğim en güzel şeydi. Belki de yaşadığımı hissettiğim tek andı ama sonrası yok. Sonrası karanlık. Sadece ve sadece karanlık… Güneşe çıplak gözle bakmamam gerekirdi. Bilmiyorum belki de en azından bu kadar uzun süre. Hata yaptığımı hala kabullenemiyorum.
Sitemizdeki diğer öykülere de göz atabilirsiniz.
Bizleri instagram üzerinden de takip edebilirsiniz.
Sama
