Her Çocuk Gibi

Fragman (48)


0

Her Çocuk Gibi

Göğünü kazıdım içimdeki ülkelerin karmaşasında
suskun, darmadağın sözlüğüme yazdım
irkildim kelimelerin odasında
kırdım çay bardaklarını öfkeden
sonra bir çay koydum
yoldaşlık etsin diye sigarama
gövdemin harmanı yandı tutuştu
bir limon ağacının gölgesine bıraktım külünü

Yurdum, barınağım, aşkım
kaç kez korktu ruhumdaki yolcular?
kaç kez kaybetti kendini zaman?
kaç kez kayboldum
bir şiir hançerle bölerken geceyi!

Bilgisi artan dolunayda
kenetlenmek isterdim uzaya
kutup yıldızının seferine çıkmak daha gizemli geliyor bu dünyadan
her çocuk gibi benim de olanağım şiirdi

Neden dönmüyor dilediğim suyun vakitleri
yarılmış göğsümün ortasında sürgünlük
sağırlaştırıyor beni bu dünya
işte bu yüzden;
sırf bu yüzden hayallerimin tohumunu serpiyorum sayfalara
zihnimdeki ıssız şarkılar…

Tutkusu ateşti hani
kokusu sıcak ekmek
bugünlerde çok zor
gerçeğin en eski haliydi o
yaşam, yaşadığımızdan daha başka bir şeydi
aşkın dünyadaki güveni
göktaşının sesinde parçalandı!

Şiir: Fragman (48)

Yazarın (luvima) diğer yazılarına da göz atabilirsiniz.

Korsan Edebiyat’ı instagram üzerinden de takip edebilirsiniz.

Haftalık bültenimize ücretsiz abone olup gelişmelerden haberdar olabilirsiniz.

– Her Çocuk Gibi

l l i i ş k k j h g f d s a e r t y u ı o p ğ ü ç ö m n b v c c z l ı o l i i ü ü e r t

440 Puan
Yazarın Profili

Birbirinin içinde yaşamayı sürdüren iki ayrı varlığın ortak anatomisi. Biri diğerinin eksik organını taşır. Kimi zaman aynı hücrede çoğalır, kimi zaman kendi bütünlüğünden koparak yabancı bir dokunun içinde kaybolurlar. Şairin şiirden, şiirin şairden ayrıldığı yerde başlayan şey bir yok oluş değildir. Parçalanmış bir varlığın, kendi dağınıklığında yeniden örgütlenme biçimidir. Sözcükler bu organizmanın dolaşım sistemidir. Her biri başka bir yaradan geçer, başka bir belleğe tutunur. Anlam bazen pıhtılaşır, bazen kendi damarlarını parçalayarak bilinmeyen bir boşluğa sızar. Ve bir yerde, birbirini çoktan yitirmiş parçalar, hangi bedene ait olduklarını hatırlamadan birleşir. Şiir doğar. Ama doğan şeyin şair mi, şiir mi olduğu hiçbir zaman kesinleşmez.

Paylaş

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir