Görünüşe göre bu çılgınca bir rüyaydı
Masa başı işimiz, sabahın köründe kalkıp akşamın karanlığına kadar çalıştığımız işimiz, insanların peşinde koştuğumuz onları ikna etmek için uğraştığımız işimiz, hiyerarşik sıralamaya göre artan egoları tatmin etmek zorunda olduğumuz işimiz, memnuniyet seviyelerine göre liyakatin belirlendiği, hoşgörüden uzak işimiz, bir evden çıkıp geldiğimizi ve tekrar bir eve döndüğümüzü unutan as ve üstlere bağlı işimiz, mali kaynak ve yükümlülüklerle dolu manevi kaynak ve yükümlülüklere duyarsız işimiz, işlerimiz…
“Aldım verdim ben seni yendim” diye öğrendiğimiz o çocukluk oyununun çocukluktan çıktıktan sonra hiç de eğlenceli olmadığını öğrendiğimiz, hayatın gerçekleri diye dayatılan yaşam savaşımız. Ne kadar sürecek, nereye kadar gidecek, ne zaman bitecek? Peki ya değecek mi, onca ihmale, onca emeğe, onca kırıp dökmelere?
Kaç kere işinizin başında ya da işiniz için koştururken düşündünüz neler oluyor diye?
Hayata karşı verilen bu savaşta, hayatın sizi görmediği ya da sizin hayatı umursamadığınız anlar en çok hangi zamanlarda oldu? Bazen elinizde bir can oluyor yeni, bazen de elinizde bir can gidiyor? Peki, gerçek hangisi?
Ölmek için yaşadığımız bu acımasızlığın içinde sürüklenirken bize mi inanmalıyız sadece yoksa bizi biz yapanlara mı? Acı çektiğimiz, için için ağladığımız ya da haykırarak sustuğumuz zamanlar ne zamana kadar anlamlı oluyor? Gülüp eğlenmelerimiz peki? Mutluluk ne tarafa kalıyor acaba diye kaç kere aradınız? Bulduğunuz zaman peki, farkında mıydınız?
Hayatlar içinden hayatımız, hayatımız içinden hayatlar geçerken en çok neye ihtiyacınız oldu? Bir başka hayat için koştururken bir an da hayatınızın belki de bitmek üzere olduğunu öğrendiğiniz zaman ne yaparsınız?
Her şey geliyor, her şey gidiyor, siz bile! Peki, geriye ne kalıyor?
Tüm bu soruların asla tek bir cevabı olmayacak ve ben masa başı işimde, bir başka hayat için koşturduğum sırada hiç beklemediğim bir an sona doğru yürüdüğümün sinyalini aldığımdan bu yana fark ettim tek bir cevabın asla olmayacağını.
Evren düz, evren sıradan, kanun belli. Doğ! Yaşa! Öl! İşte bu kanun işlerken olan her şey delilikten başka hiç bir şey değil! Bulduğum tek cevap bu ya da benim cevabım bu.
Görünüşe göre bu çılgınca bir rüyaydı…
– Gamze Apaydın
Konuklarımızın diğer yazılarına da göz atabilirsiniz.
Korsan Edebiyat’ı instagram üzerinden de takip edebilirsiniz.
Haftalık bültenimize ücretsiz abone olup gelişmelerden haberdar olabilirsiniz.
– Görünüşe göre bu çılgınca bir rüyaydı
