Bir Dosta Seslenmek Ne Zor Bu Çağda!
Selam dostum…
Uzak bir diyardan, bir hiçliğin ortasından yazıyorum sana bu satırları. Belki hiç okumayacaksın, okuyup bir anlam veremeyeceksin ama tutunabildiğim tek şey bu satırlar. Beni anlaman, beni tanıman, beni hatırlaman gerekmez. Ben sıradan bir insanım. Katliamlarda yitip giden, hakkı yenilen, ırzına geçilen, dışlanan, görülmeyen, duyulmayan, aç, susuz, evsiz, yolsuz, ıssız, herkese çok uzakta ve her şeyin içerisinde olan sıradan bir insan… Belki sıraladığım bu kelimeler senin için bir anlam ifade etmiyor ya da bir Hollywood filminden bahsettiğimi düşünüyorsun. Olabilir, henüz her şeyden bihaber olabilirsin. Daha kötüsü görmezden gelmiş de olabilirsin. Sana kızamam. Kızacağım yüzlerce şey varken listemin sonuna bile yazamam seni…
Selam dostum…
Güzel düşler kuranları katlettiler geçen gün. Hiçkimseye bir zararları yoktu. Saf bir şekilde yarına dair düşledikleri dünyaya tahammül edilmediği için kurşuna dizildi güzel düşler kuranlar. Biz saklandık. Bir yere kaçtığımızı, bir duvarın ardına gizlendiğimizi sanma sakın, gözlerimizi sımsıkı kapattık. Sakladık gözlerimizi. Görmemek için… Ama kulaklarımızı kapatamadık. İşittik çığlıklarını güzel düşler kuranların ve affedemedik bir türlü kulaklarımızı…
Selam dostum…
Bir şiir kaybettim. Eski bir gazetenin boş bir köşesine yazmıştım. Sanırım dünyanın bütün sorunlarını çözecektim o şiirle. Kaybolunca anladım ki dünyanın umurunda değil! Belki bulabilirsem gazeteyi bir ateş yakarım onunla. Umurumda bile değil!
Selam dostum…
Onca zaman sonra tanıyabildin mi beni? Hani cümlelerimizle ezip geçecektik bu aşağılık düzeni! Bir köy kahvesinde sabahladığımız o uzun geceyi anımsayabildin mi? Yoksa sen geçen zamanı bahane edip bana kibarca yol mu gösteriyorsun? Çıkmaz sokaklarda kendini adam mı zannediyorsun? Çok yaşa, büyük adam!
Selam dostum…
Hayat çok garip öyle değil mi? Bu koşturmacadan bir fırsat gelir de çıkar mıyız balığa? Sohbet, muhabbet, keyif… Ahh ah! Gel keyfim gel. Bu mevsimde istavrit de ne güzel olur…
Selam dostum…
Beni hatırladın mı? Bir zamanlar hayatının bir anında ufak da olsa yer kaplıyordum. Yanlış anlama, kinaye yapmıyorum. Ufak ya da büyük, bir yer kaplamışımdır diyorum. Hatırladın mı? Nasıl ya? Kitap vermiştim sana? Hangi kitap mı? Hatırlayamadım işe bak sen! Ama edebiyat konuşurduk. Sevmez misin edebiyatı? Allah’ın işine bak delirmişsin sen! Nasıl, hayır nasıl hatırlamazsın ulan!
Selam dostum…
Bir gün, böyle seslenecek hiçbir dostumun kalmayacağını hayal bile edemezdim. Herkes gitti. Hiçkimse bir iz bile bırakmadı ardında. Bir başıma, bu koca denizde savruluyorum…
Yazarın (KorsanKalem) diğer yazılarına da göz atabilirsiniz.
Korsan Edebiyat’ı instagram üzerinden de takip edebilirsiniz.
Haftalık bültenimize ücretsiz abone olup gelişmelerden haberdar olabilirsiniz.
– Bir Dosta Seslenmek Ne Zor Bu Çağda!
