Kendini Yırtan Afişler

8 Kasım 2018 609 kez okundu Okuma süresi: 1dk, 13sn

609

Kendini Yırtan Afişler

Kafamda kümelendi ağrılar
gözlerimde gribal bir öfke
burnumun solunda nefessiz kalmıştı bir şiir
geçecek sanıyordum;
kafasını duvara vursa bir imge

Sözleri hastalanmış bir çocuktum
kusa kusa yırtıldı kağıtlardaki gölgem
yıkılmış bir baharın sessizliğiyim şimdi
göğsümde hırlayan mikroplu bir zorba
intiharın ipini arıyordum boğmak için

Dünya; çirkin bir sinema afişi
ne çıkar ki yüzümün ayrılığından
suskunluğumun sesi çiziyor henüz yazılmamış şiirlerin üstünü
nasılsa umurunda değil kimsenin

Ben, istasyondaki yağmurları bilirim aşk diye
konuşmak için bilerek treni kaçıranları
kimse, eskisi kadar sevmiyor kedileri
ekmeği aşkı
yokluğu suya değen manaları
ey kent
ey çöl
ey karmaşa
daha kaç kişi ölmeli

Yazarın (luvima) diğer yazılarına da göz atabilirsiniz.

Korsan Edebiyat’ı instagram üzerinden de takip edebilirsiniz.

Haftalık bültenimize ücretsiz abone olup gelişmelerden haberdar olabilirsiniz.

l l k l k g h e r t y u ı o p ğ ü i ş l k j h g f d s a z c v b n m ö ç i l k j z c v b n m ö ç i l k j h g f ı k u p ğ ü r e s d l l k ş p m n b ş ğ ü r t y r

Hüsniye Sakar

Usta Yazar 440 Puan

Yazarın Profili

Birbirinin içinde yaşamayı sürdüren iki ayrı varlığın ortak anatomisi. Biri diğerinin eksik organını taşır. Kimi zaman aynı hücrede çoğalır, kimi zaman kendi bütünlüğünden koparak yabancı bir dokunun içinde kaybolurlar. Şairin şiirden, şiirin şairden ayrıldığı yerde başlayan şey bir yok oluş değildir. Parçalanmış bir varlığın, kendi dağınıklığında yeniden örgütlenme biçimidir. Sözcükler bu organizmanın dolaşım sistemidir. Her biri başka bir yaradan geçer, başka bir belleğe tutunur. Anlam bazen pıhtılaşır, bazen kendi damarlarını parçalayarak bilinmeyen bir boşluğa sızar. Ve bir yerde, birbirini çoktan yitirmiş parçalar, hangi bedene ait olduklarını hatırlamadan birleşir. Şiir doğar. Ama doğan şeyin şair mi, şiir mi olduğu hiçbir zaman kesinleşmez.