Çalınmayan Ziller

Çalınmayan Ziller

Kıvrılıp yatıyorum
sararmış bir koltuğun kollarında
nöbetimi şiirler tutuyor
bir de sevgili bir dostun hatırası
biyolojik saatlerini kaybetmiş bir beden
karanlıkta neye sarılır?
kaç dili varsa konuştu kalbim
kaç kelimesi varsa coğrafyasının
annem ve karanfilleri
evde baharat cümbüşleri
dolaşıyor ayaklarım;
bir çiçeği öpmeye kalktım kördü gözleri
Ne güzel travmalar hazırladım
hepsi de insan tabanlı

Filtresi yok kadrajımın
samimi söylüyorum;
çok, çok yakından gördüm kaybolanları
kirlenmiş nefes topluluğu
bir parça ağlarım
çok parça susarım
mekansız
yurtsuz
huysuz
bilir misiniz bekleyeni olmayan Godot’u?
iklimler kuru
krizler büyük
kimlikler sahte
saflar belirsiz
zehirli ve karmaşık
böyle bir durumda;
hangi boşluk şaha kalkabilir?

Nedir aynanın arandığı
yine borçlandım hayallerime
yine ikmale kaldık birlikte
kalbimde çivi izleri
her seferinde adrenalin paniği
her seferinde hesaplı bir intihar
sağı solu sobelenmiş aklımın
kelebekler yaralı
bomboş bir terasta kışı karşılıyoruz
acılarımın veliahdı Furuğ’la

Miladı geçmiş bir uyku
uğruna buharlaşıp yok olduğumuz insanlar
dağınık
karanlık
düşlerin yarım kalan rüyası
gecelerden bir ses beğen
“şöyle sert, şöyle naif, şöyle öfkeli!”
masalların aşkına
aşk tutmuyor beni
nasıl bir erozyonsa bu
biraz kendime doğru
tehlikeli
korkunç
bir şıklığı var mı bilmiyorum
efkarı ellerimden öpüyor şiir

Koşuyorum, yuvarlanıyorum, bağırıyorum, ağlıyorum
mesafesi daralmıyor acının
bir buruşukluk var hayatın içinde
bir sürü ruh parçası
saydam
renksiz
tutkun
bir sürü kağıt parçası
her seferinde mahsur kalır
aradenizlerde

Yazarın (Hüsniye Sakar) diğer yazılarına da göz atabilirsiniz.
KorsanEdebiyat’ı instagram üzerinden de takip edebilirsiniz.
Haftalık bültenimize ücretsiz abone olup gelişmelerden haberdar olabilirsiniz.
Çizim: anonim

– Çalınmayan Ziller