Yağmurları Bekleme
Acı geçer,
Oğlanlar yaralara bayılır.
Zafer ise sonsuza kadar sürer.
Her şeyden önce, bugünlerin hayalini kuran Batu için yazıyorum. Aklım çiçek bahçesine dönmüş, gönlümde ferah bahar rüzgarları esiyor olsa da, bu kez her şey önce onun için. Eğrisi doğrusuna mı denk geldi, Tanrı yüzüme mi güldü, çok çalıştım ve başardım mı bilmiyorum ama nihayet sessiz kalabiliyorum. Kafamın içindeki tek ses bahar rüzgarlarının çiçeklerle buluşmasıyla çıkan hışırtılar, bunun ne kadar büyük bir nimet olduğunu zor zamanlar geçiren herkes anlar. Sonunda olmak istediğim insan, olmam gereken insanla buluştu, bir aradayız. Tokalaştıklarından beri hiçbir ses duymuyorum.
Hiçbir ses duymuyorum leylak bahçesindeki bahar esintisinin hışırtıları dışında,
Artık hiçbir ses neden olmadığını,
Neden daha fazla olmadığını sormuyor,
Hiçbir ses neden binlerce sahte umudun arkasından binlerce kez koşmadığımı,
Neden mükemmel zamanlamayla otomatik bir saat estetiğiyle hareket etmediğimi sormuyor.
Sonunda olmam gereken insan olmak istediğim insanı kabullendi.
El sıkıştılar ve uçurumun kenarındaki o tehlikeli güreşe bir son verdiler.
Artık hiçbiri, ötekini susturup canını almayı ve harap olmuş bedenini uçurumdan aşağı atmayı düşünmüyor.
Aynı ruhu paylaşıp,
Aynı ruha eziyet çektirdiklerinin farkına vardılar ve uçurumun dibinden gelecek kan kokusunu bir kenara bıraktılar.
Neden, neden, neden ardımızdaki bahçeden esen leylak kokusuyla sükun içinde oturmayalım şu uçurumun kenarına?
Neden günbatımını ve gündoğumunu kardeşçe izlemeyelim?
Yıllar süren kavga son buldu sonunda.
Orada olmayan birini, orada olmadığını bilerek aradım.
Yıllarca orada olmayan birini,
Olamayacak birini,
Süsledikleri, bekledikleri, olması gerektiğini söyledikleri, idealize ettikleri beni aradım.
Evi olmalıydı, arabası olmalıydı, çok çalışmalıydı, fazla mesailer gurur kaynağı olmalıydı, mükemmel bir kardeş, mükemmel bir evlat, mükemmel bir eş, mükemmel bir sevgili, mükemmel bir dost, örnek vatandaş ve birçok şey olmalıydı.
Veya -mış gibi yapmalıydı herkes gibi.
Mükemmel bir aktör olmalıydı.
Olamayacağını,
Olursa öleceğimi bilerek aradım zihnimdeki korkunç gürültüyle.
Her gün uçurumun kenarında yumruklaştım kendimle,
Döktüğüm kan bedenimden değil, ruhumdan akarken üstelik.
Lütfen, lütfen,
Yaşadıkların, yaşanacakları unutturmasın.
Bunu her gün kendim için de söylüyorum,
Alakadar eden insan için de.
Ve yine sesleniyorum:
Başkaları sana ihtiyacın olanı verecektir.
Ben ise her şeyimi vereceğim,
Yetmese dahi.
Erken gelen bir duygusal patlama veya zemini kaygan bir heyecan değil bu,
Doğru ruha sesleniyorsam beni anlayacaktır, eminim.
Bahsettiğim şey niyet,
Ve niyetten sonraki her şey detaydır.
Ne üzerine geleceğim,
Ne istiyor-muş gibi yapacağım.
Ama niyetim belli,
Tanrı bu güzel doğayı bize bahşettiyse,
Doğanın güzel oyunuyla bir leylak bahçesi oluştuysa,
O kendi güneşini bulacaktır,
Ben de ona suyunu vereceğim.
İhtiyacı yok benim vereceğim suya, biliyorum,
Bugüne kadar yağmurlarla kendine yettiğinin farkındayım,
Çünkü o güzel leylaklar nasıl doğanın parçasıysa,
Güneşin doğması da,
Yağmurlar da bu doğanın parçalarıdır.
Farkındayım kendine yetebileceğinin de,
O bahçeden vakti zamanında bir hevesle koparılan, koklanan ve atılan çiçeklerin de.
Ama şunun farkında olman gerekiyor,
Arzu ettiğin sürece artık yağmurları beklemen gerekmez:
Susadığını belli etmen yeter.
Orada olacağım.
Yazarın (antropolog) diğer yazılarına da göz atabilirsiniz.
KorsanEdebiyat’ı instagram üzerinden de takip edebilirsiniz.
Haftalık bültenimize ücretsiz abone olup gelişmelerden haberdar olabilirsiniz.
– Yağmurları Bekleme
