Balım
Bazı şeylerin zamanı sen öldükten sonra gelir,
Endişelendiğin şeylerin başına geleceğinden emin olmanı sağlayan şey nedir?
Zamanı deneyimleyiş biçimindeki sakatlık,
Bundan büyük bir kabus olamaz.
Her kim ki geçmişte ve gelecekte de yaşamaya başlar,
Şüphesiz ki kötü gidişin önünü alamaz çünkü geçmiş bir zincir gibi dolanır ayağına,
Suyun içinde seni sürekli aşağı çeker.
Gelecekse güzel parlak bir yeşil, büyüler seni kendine içkin ağaçları ve yaylalarıyla.
Zincirlere dolanmış dibe sürüklenirken veya,
Harikulade yeşilliklere dikmişsen kafanı,
Bacakların seni nasıl taşıyabilir, basabileceğin tek gerçek zeminde?
Sürüklenirken nasıl ayağa kalkabilir,
Önünü görmene engel olan güzelliklere gözünü dikmişken nasıl kendi yolunda yürüyebilirsin?
Sensiz dünyanın sonu gelmeyecek, biliyorum.
Ancak senin olduğun dünyanın ve zamanın sonuna kadar gitmek istiyorum.
Bir başka sakatlık, bir başka kabus.
Kim kime dört dörtlük veda edebilmiş,
Hangi veda yutkunmayı kolaylaştırmış yahut gönlü hafifletmiş?
Hangi güzel cümleler olamayışların nedenlerini yok edecek kudrete sahip olabilmiş?
Garip, duygular ki yaratabiliyor baldan tatlı hoşlukları,
Veda ettiğin geceden dahi acı boşlukları.
Herkes sonuna kadar gitmek ister,
Ben isterdim.
İstemiştim.
Keşke sonuna geldiğimizin farkında olamayacak kadar körleşmesek bazen sevgiden.
Bir uyarı,
Minik bir farkındalık anı hiç fena olmadı.
Karanlık anlarımız sarmaş dolaş bir alacakaranlık olamazsa, aydınlık anlarda beraber kahkaha da atamayız.
Hepimiz aynı gemide değiliz,
Sadece aynı fırtınayla karşı karşıyayız.
Kolaya kaçmadığım tek şeye,
Fazla uzatmadan.
Kaderin geçmişte ıska geçtiği tüm güzelliklerin intikamını alır umarım.
Yazarın (antropolog) diğer yazılarına da göz atabilirsiniz.
Korsan Edebiyat’ı instagram üzerinden de takip edebilirsiniz.
Haftalık bültenimize ücretsiz abone olup gelişmelerden haberdar olabilirsiniz.
– Balım
