Son Haberler
Anasayfa » Yazar Arşivi: ali can

Yazar Arşivi: ali can

yazar (eva, geldiler)

Kendi İçine Büyüyen Yaraydım, Kimseye Belli Etmedim

cihangir

Ayaklarımı soğuk parmaklıkların arasından aşağıya sallandırdım. Şehrin gürültüsünü içime çekerken sokaktaki kedileri seyrettim. Kediler, sokakta birbirine sürtünüyor. Kediler, sokakta insanları seviyor. Kediler, sokakta bir yerden bir yere yetişmeye çalışıyor. Kediler, sokakta uçuyor. Kediler, sokakta yaşıyor ve evde yaşayan kedilere göre daha serseridirler. Yokuştan aşağıya doğru hızla gelen siyah arabanın denize uçacağını sandım ama; ani frenle oturduğum evin apartman kapısının önünde ...

Devamını Oku »

Hayat sanattır, sanatla yaşamalıyız

Hayat sanattır, sanatla yaşamalıyız

Gerek içerisinde bulunduğumuz gündemler gerekse iç ve dış yaşamlarımız bizleri yorabiliyor. Sanat, bu hayatta rahatlıkla nefes alabileceğimiz bir mekandır. Bu mekân kendi içinde odalara ayrılır ve siz şu an oradasınız. Bu diğer odalara çok uzak olduğunuz anlamına gelmez. Şu an bulunduğunuz oda belki de atmış olduğunuz adımlarda uğradığınız ilk odadır. Birilerine düşüncelerimizi iletmek kadar haz verici başka bir eylem daha ...

Devamını Oku »

daha neler

daha neler edebiyat

Birileri sizi bir yerlerden izliyor. Siz de birilerini bir yerlerden izliyorsunuz. Birileri de birilerini izliyor. Yani, birileri birilerimizin tepesinde. Bu sırada ışıklar yanıyor. Bu sırada ışıklar sönüyor. Bu sırada ışıklar yanıyor. Bu sırada ışıklar sönüyor. Bu sırada ışıklar yanıyor. Bu sırada ışıklar sönüyor. Bu sırada ışıklar yanıyor. Bu sırada ışıklar sönüyor. Bu sırada ışıklar yanıyor. Bu sırada ışıklar sönüyor.  Alarmlar ...

Devamını Oku »

Eğer Bir Ağrımız Varsa, ‘’Baaasssssstıııırrr’’ Diyor, Tanrı.

düğün salonları hüzünlüdür. alt geçitler hüzünlüdür. kaldırımlar hüzünlüdür. tren rayları hüzünlüdür. gece hayatı hüzünlüdür. barlar hüzünlüdür. disko topu hüzünlüdür. pencere kenarları hüzünlüdür. otobüsün en arka koltuğu hüzünlüdür. toprak hüzünlüdür. ojesi çıkmış tırnak hüzünlüdür. okul bahçeleri hüzünlüdür. sınıflar hüzünlüdür. metal kuleler hüzünlüdür. gecekondular hüzünlüdür. çatı katları hüzünlüdür. lastik ayakkabılar hüzünlüdür. masa örtüleri hüzünlüdür. kapı ardı hüzünlüdür. yetersiz bakiye hüzünlüdür. kısa tırnak ...

Devamını Oku »

Emre Varışlı – Vahşi Sıradan

Emre Varışlı - Vahşi Sıradan

 “Diye Bir Şey Bilmiyorum” ve “Bir Günahkarın Bilmesi Gerekenler” adlı kitaplarının ardından, geçtiğimiz haftalarda 6:45 etiketiyle yeniden karşımıza çıkan Emre Varışlı’nın “Vahşi Sıradan”ı toplum tarafından gözlerimize çekilen bandı, kapak fotoğrafının aksine yazarın kendi elleriyle sökülüp atılıyor. “Vahşi Sıradan” bize, kentli ailelerin çocuklarının fiziksel, psikolojik, ekonomik ve cinsel şiddete sıkışmışlığını Anadolu kültürü tadında yer yer gerçekliğe dayanarak, yer yer ise fantastik ...

Devamını Oku »

Allah Affetsin, Biz Asla

Allah Affetsin, Biz Asla

Bir insanı kendi boşluğunda yok edebilecek tek cümle vardır: “Allah’a emanet ol!” Çok geçmedi. Tam yedi ay önce, Yekta’yı bu salonun ortasında asılı bulmuştum. Evin kapısı dar ve uzun bir koridora açılıyor. İçeriye girdiğimde yan daireden yükselen Ceylan’ın sesi, kocasının attığı tekmelerin sertliğinde duvarlara çarpıp tekrar Ceylan’ı kırıyordu. Yekta ile birçok kez kapılarına dayandık. Ceylan’ı her defasında kocasının arkasında gördük. ...

Devamını Oku »

Gece ve Sivrisinek

Alt geçitler hüzünlüdür.                                                                     Kaldırımlar da.        Şunu bilin ki, bu gezegende hiçbirinizin başına varamayacağı bir sokak var. Benim de. Ben dar kaldırımlarında karıncalarla zor sığmaya başladığım an koşmaya başladım. Koşmak aslında kaçmaktır. Ne dere gezdim, ne de tepe… Çünkü ne öpülecek kurbağaydım, ne de kanadı olan bir kuş… Kaçmaya başladım. Düz bir yolda. Islak ve düz bir yolda. ...

Devamını Oku »

After Styling Feride Kuaför

Hayatım kısa kısa cümlelerle yazılmış hikâyeler gibi. İlk bakıldığında bir şey anlatmıyormuş gibi ama içerisi beni yakıııııyooooooor!     Babam fakir bir devlet adamıyken öldü bana göre. Diğerlerine göre bakkal… Gömdüğümüz sırada mezar başında sadece beş kişi vardık: Babaannem, annem, halam, ben ve imam. Ben kendi kara saçlarımı örüp olanları izliyordum… Halam ojeli tırnaklarını yerken, babaannem Alzheimer olduğu için komşuya ...

Devamını Oku »

Bütün Tekmeleri Kalbimize Yedik

Büyük punto ile yazılmış, etrafı led ışıklarla çerçevelenmiş tabela gibi ortadaydık fakat yine de kimse bizi görmüyordu. Mutlu ve mutsuz insanlar olarak; metrodan aşağıya inerken ya da metrodan yukarıya çıkarken, ya kenarda durup yürüyen merdivenin hakkını veriyoruz ya da onunla da yarışıyoruz. 8 Ay sonra perdeleri araladım. Salonun ortasına düşen güneşin içerisinde yürüdükten sonra banyoya gidip bir kova su doldurdum. ...

Devamını Oku »

Lambadaki Kelebeğin Hikayesi

    Günlerce evden çıkmadım. Yayınevinden aldığım paranın tamamını aylardır üzerinde oturmayı hayal ettiğim mavi kadife koltuğa yatırmıştım. Evden çıkmamamın nedeni bu değil elbet. Yaptığım sanat hiç kimseyi kurtarmıyordu, ben de dünyayı patlatacak planların peşine düştüm. Aksi taktirde hiçbir şekilde yaşıyor gibi gözükmüyoruz. İntihar bir çıkış yolu değilken, çözümler sadece matematiktir. O yüzden dünyanın orada dönmesine lüzum yoktu. Patlayınca hepimiz ...

Devamını Oku »